زندگي يه بازيه

خوش به حال آدم
که تنها عاشق روی زمين بود
بی هراس از ترس از دست دادن معشوقش
بی پروا , در عشق بازی های روزانه اش
نه کسی بود که وقت نبودنش , سد راه حوا شود و متلکی به او بگويد
نه تلفن داشت که نيمه شب , مزاحمی زنگ بزند و فوت کند
و بعد او برود توی فکر که نکند اين , فلانی باشد که چشمش دنبال حوا بود
نه پول داشت , که بترسد حوا , هر روز از او مدهای جديد لباس زير و رو را بخواهد
نه دختر ديگری بود که با ديدنش , دلش يک جوری بشود
نه مرد ديگری که با ديدنش , به حوا بگويد : روسريتو درس کن !
نه آن موفع لوازم آرايشی بود که وقت بوسيدن حوا , صورتش چرب و رنگی شود و رويش نشود به حوا بگويد :
- نمی شه اينقد خودتو چسان فسان نکنی , بابا تو رو همينطوری ساده بيشتر می خواستمت .
نه ماهواره بود , که بترسد حوا با ديدن فيلم هايش هوايی شود
و نه پارتی بود , که مجبور شود برای شاد شدن زورکی , قرص اکس بندازد بالا
نه مجبور بود کار کند , از کله سحر تا بوق سگ ,
که شب خسته و کوفته و با بدن خيس از عرق , رويش نشود برود توی رختخواب , بغل حوا
نه مجبور بود برای ارضاء حس چشم و همچشمی حوا , ماشين بنز چل ميليونی بخرد
خوش به حال حوا
که معشوق ترين , معشوق آدم بود
نه ترسی از آمدن هوو داشت
نه ترسی از بالا زدن رگ تعصب همسر
برگ مویی کفايتش می کرد و گاهی شايد گردن بندی از صدف , تنها زينتش بود
نه حسود بود که چيزی نمی ديد برای حسادت , که حس لاينفک زنانه است
نه غمی داشت , که چرا زن فلانی نشدم , که بچه پولدار بود
مردش , تمامی دارايی اش بود , و عشقش .
که بی گمان حتی اگر يک نفر مرد ديگر روی زمين بود , خدا را چه ديدی ؟ شايد ... چميدانم !
غصه اندامش را نمی خورد , که مبادا دور کمرم فلان سانت از دور کمر فلانی بيشتر شود
که فلانی ای نبود برای مقايسه اش
نه آينه ای بود که دماغش را ببيند در آن و دلش هوس کند برای سربالا کردنش برود جراحی پلاستيک
و نه دانشگاهی بود که دانشجو شود و اونتو از راه بدرش کنند !
تنها مردی که ديده بود , آدم بود و بالاجبار , آدم , تنها کسی بود که ديده بود
.. بيچاره من
که گاهی گم می شوم بين اينهمه آدم ,
يادم می رود هويتم
يادم می رود آدم بودنم
بماند بقيه چيزهايش
بيچاره تو
که مانده ای دودل
که من
يا فلانی
يا فلانی ديگر و .... هزاران نقطه
تازه اخرش ,
من گم می شوم
و تو يکنفر ديگر را ,
عوضی جای من پيدا می کنی
و بعد من , يکنفر ديگر را جای تو
و بعد از طی مسير ها و مسيرها
و روزها و سالها
و عوض کردن های پی در پی
باز
هم را که می يابيم
تازه می فهميم که
آنطور که بايد , همديگر را دوست نداريم
و بايد ,
از هم جدا شويم
و بعد تو بين اينهمه آدم ؟؟!! ميگردی دنبال يک آدم ؟؟!!
و من بين اينهمه حوا ؟؟!! دنبال يک هوا !!
مسخره اس نه ؟
گوشم را می گيرم
و چشمم را
و آرام می روم يک گوشه
يواشکی زمزمه می کنم :
- کاشکی من آدم بودم ,
 تو هم
حوا
هيشکی بين ما نبود ,
 به جز
 خدا